Znajdź terapeutę

Pomożemy Ci w wyborze odpowiedniego specjalisty dla Twojego dziecka w dogodnej lokalizacji

O nas

Zrzeszamy rodziców i terapeutów

Pomagamy w znalezieniu odpowiedniego specjalisty dla dziecka oraz terapii dostosowanej do jego potrzeb.

FAQ

Najczęściej zadawane pytania

Dla kogo przeznaczony jest portal terapeutadladziecka?

Jakich terapeutów można znaleźć na portalu “Terapeuta dla dziecka”?

Numer do terapeuty, do którego chciałam się umówić jest nieaktualny.

Czy mogę wystawić opinię terapeucie którego znalazłam w Serwisie?

Mam problem z rejestracją w serwisie.

Kontakt

Napisz do nas

Kontakt

Aktualności

Nasz blog

Konflikt między dziećmi - czy interweniować?

Konflikt między dziećmi - czy interweniować?

Gdy myślimy o konflikcie między dziećmi, to widzimy oczami wyobraźni wielką tragedię, przerażającą scenerię, koniec świata i same niekorzyści. Nie taka straszna ta kłótnia jak ją malują. Konflikt wcale nie musi być zły. Szczególnie w przypadku dzieci ma on olbrzymią wartość dodaną. Podczas kłótni i co najważniejsze podczas procesu wyjścia z niej, szukania rozwiązań, radzenia sobie z trudnymi emocjami zachodzą procesy bardzo istotne w rozwoju emocjonalnym dziecka. Zresztą nie tylko w przypadku dzieci tak jest. Dorośli również potrzebują zdrowo się pokłócić, wyrazić siebie. Nie ma w tym nic złego, jeśli uczymy się z tych kłótni wychodzić i wyciągać z nich dobro dla nas i naszych relacji to jest to konstruktywne doświadczenie. Żeby było nam łatwiej to zrozumieć, zacznijmy od pewnej historii. KRÓTKA HISTORIA KONFLIKTU STASIA I JEGO MŁODSZEGO BRATA. Staś i jego młodszy brat pokłócili się o piłeczkę, którą oboje chcieli mieć w jednym momencie. Mama nie do końca była obecna przy tym, jak przebiegał konflikt. Wchodząc do pokoju, krótkim zdaniem podsumowała, że należy się podzielić, a jeśli nie to zabierze piłkę i żaden z chłopców nie będzie się bawił.Staś zrezygnowany postanowił odpuścić, zajął się czymś innym. Jednak dobrze wiemy, jak to bywa z młodszym rodzeństwem, za chwilę jego brat zostawił piłeczkę i pognał do kolejnej zabawki, jaką wybrał sobie Staś. Starszy brat był wyjątkowo wyrozumiały i korzystając z okazji, wrócił znów do piłeczki.Oczywiście w tym momencie konflikt powrócił i to z podwójną siłą. Wybuchł płacz, chłopcy się przepychali i wyrywali sobie piłeczkę. Wtedy ponownie wkroczyła mama i szybko ucięła całą zaistniałą sytuację. Zabrała piłkę, tym samym pozostawiając obu chłopców w niezadowoleniu, płaczu i złości. JAK POWINNA ZACHOWAĆ SIĘ MAMA STASIA? Czy postawa mamy jest wspierająca dla chłopców? Czy jej zachowanie pomogło braciom w tym konflikcie? Idąc głębiej, zastanówmy się, czy w momencie, gdy chłopcy będą starsi i będą uczestniczyć w nieporozumieniach, to będą je rozwiązywać? Czy będą czekać, aż ktoś je rozwiąże? A może będą się czuć zawsze winni i nieporadni walczenia o swoje racje i przekonania? Myślę, że po przeczytaniu tej krótkiej historii widzimy już, jak niekorzystne dla dzieci jest ingerowanie w ich konflikty. Podczas opisanej wyżej sytuacji chłopcy wcale nie zrozumieli ani nie nauczyli się jak rozwiązywać spory.Starszy syn mógł poczuć się niesprawiedliwie potraktowany. Młodszy zaś robił to, na co ma ochotę. Być może nie był świadomy, że sprawia Stasiowi przykrość. Nie rozumiał tego, a zamiast otrzymać tę wiedzę lub samemu do niej dojść dostał po głowie. I pozostając bezradnie z brakiem zabawki, poczuł jedynie jeszcze większą złość, na brata, siebie i na mamę.   Drogi rodzicu nie ma potrzeby, żebyś zawsze czuwał nad sprawiedliwością i rozwiązaniem. Dzieci często pod naszą nieobecność potrafią świetnie sprostać konfliktom, zdając się na swoje zasoby i czerpiąc z obecnych w domu postaw.Dlatego, jeśli chcesz przyczynić się do wzbogacania swojego dziecka w tę cenną umiejętność, jaką jest rozwiązywanie konfliktów, pokaż mu z autentycznością, jak podczas kłótni małżeńskiej lub rodzinnej szukacie kompromisu. To zadziała zdecydowanie lepiej. Istnieją trzy sytuacje, w których możemy, a nawet powinniśmy zainterweniować. 3 SYTUACJE, W KTÓRYCH POWINIENEŚ INTERWENIOWAĆ. Kiedy powinienem interweniować? Gdy istnieje zagrożenie dla życia lub zdrowia. Gdy dziecko poprosiło o pomoc. Gdy pomiędzy dwoma stronami jest duża nierównowaga sił. Jeśli powyższe kryteria nie są spełnione, spróbuj obserwować konflikt, ale nie angażuj się, przynajmniej nie od razu. 5 WSKAZÓWEK JAK DZIAŁAĆ KIEDY DZIECI SIĘ KŁÓCĄ? Oto 5 ważnych zasad, jakie powinniśmy zastosować wobec dzieci, które się kłócą: Jeśli nie zagraża nikomu niebezpieczeństwo, dziecko Cię nie poprosiło o pomoc i między stronami biorącymi udział w konflikcie nie ma dużej nierównowagi sił, nie interweniuj. Bądź w pobliżu, słuchaj i obserwuj, jak rozwija się sytuacja, tak aby w razie potrzeby być sprawiedliwym wsparciem. Pozwól dzieciom poszukać wyjścia z sytuacji ich wyjścia — dziecięcego, nie tego dorosłego. Bądź towarzyszem, jeśli jest potrzeba, zabrania głosu — zabierz, doradź, podaj propozycje, ale nie rozstrzygaj. Pokazuj swoim zachowaniem jak rozwiązywać konflikty. Kłócąc się między sobą, pokażcie, jak szukacie wyjścia z nieporozumienia, jak dochodzicie wspólnie do kompromisu. Nic nie działa na dzieci tak jak sytuacje codzienne, które zaczynają naśladować. Zdjęcia pochodzą z bloga autorki Autorka: mgr Justyna Babul  Psycholog dziecięcy, na co dzień realizująca się w pracy z dziećmi nad ich postrzeganiem siebie oraz otaczającego świata pełnego emocji. W pracy z dziećmi skupia się na szukaniu ich mocnych stron oraz rozwiązań. Podczas konsultacji wspiera również rodziców na drodze kryzysów i pytań wychowawczych.Pasjonuje ją rozwój emocjonalny dzieci, dlatego oprócz pracy w gabinecie zajmuje się twórczością internetową na blogu https://cowglowiemam.pl/.Prywatnie interesuje się fotografią i projektowaniem, a także jest miłośniczką podróżowania. 
Czytaj dalej
Rola zabawy w rozwoju dziecka

Rola zabawy w rozwoju dziecka

1. Dlaczego zabawa jest podstawą szczęśliwego życia? Zarówno dla nas dorosłych, jak i dla dzieci zabawa jest czymś naturalnym i obecnym w naszym życiu już od dawien dawna. Nawet zwierzęta się bawią i przez zabawę zdobywają nowe umiejętności. Niezwykłym przykładem są delfiny, które są przecież uważane za jedne z najinteligentniejszych zwierząt na naszej planecie i które nieustannie się bawią. Zabawa jest twórcza, dodaje rozmaitych doświadczeń, pozwala poznawać świat i siebie nawzajem. Jednocześnie wpływa ona na rozwój struktur mózgowych oraz pozwala kształtować kompetencje społeczne i emocjonalne. Wreszcie zabawa wywołuje w nas śmiech i poprawia nasze samopoczucie, a także czyni świat bardziej znośnym. Zabawa sprawia, że jesteśmy ludźmi bardziej szczęśliwymi 2. Czy przez zabawę można oswajać strach? Zdecydowanie tak. Zabawa świetnie rozładowuje napięcia emocjonalne, a na domiar tego jest dostępna dla każdego. Niezależnie od tego, czy jesteś bogaty, czy biedny, duży, czy mały. Każdy może korzystać z zabawy. W bardzo przystępny sposób, pod płaszczem zabawy możesz pomóc przejść swojemu dziecku przez lęki związane z jego rozwojem. Te lęki to najczęściej: strach przed ciemnością, samotnym zasypianiem, lęk przed psami czy też strach przed pójściem do przedszkola. Podczas zabawy każdą z tych sytuacji możemy przedstawić w bardziej humorystyczny i bliższy dziecku sposób. Odgrywanie scenek, wygłupy, wchodzenie w rolę zwierząt lub przedmiotów — te sposoby naprawdę działają. Może się zdarzyć tak, że odgrywając jakąś scenkę, dziecko samo zechce znaleźć rozwiązanie tej trudności, z jaką się mierzy. Pozwólmy mu na to. W ten sposób wykształci w sobie siłę i sprawczość do podjęcia wyzwania w konkretnej trudnej sytuacji. Być może dzięki temu pokona swój strach. 3. Dlaczego rodzice tak bardzo chcą kontrolować zabawę swoich dzieci? Od jakiegoś czasu zabawa zaczęła stanowić mniejszą część naszego życia. Nie tylko my dorośli, ale przede wszystkim nasze dzieci zaczęły robić się coraz bardziej poważne. Wśród wielu z nas panuje przekonanie, że zabawa to marnowanie cennego czasu. Czasu, który można przecież wykorzystać na naukę pisania, czytania i liczenia. A to wszystko dlatego, że żyjemy w ciągle pędzącym gdzieś życiu. Każdy chce zrobić jak najwięcej kosztem jak najmniejszej ilości poświęconego czasu i energii. Już jakiś czas temu pojawił się i opanował nas trend ciągłego nastawienia na cel i konkretne efekty. Aby to zauważyć, wystarczy spojrzeć na podstawy programowe w szkołach i przedszkolach. Myślę osobiście, że przesadą jest usilne wbijanie matematycznych wzorów dziecku, które robi wszystko, żeby tego nie zapamiętać. Zamiast tego można zaaranżować prawdziwą sytuację, w której te rozwijające się głowy będą chciały szukać rozwiązań i same zbudują w sobie motywację do poznawania świata i rozwijania swoich umiejętności. Być może brzmi to zbyt pięknie i zbyt prosto. Nie jest to łatwe, z dnia na dzień nie da się zmienić wszystkiego. Jednak pamiętajmy, że podejście skoncentrowane na dziecku jest dla niego korzystniejsze niż zaspokajania naszych ambicji. Rodzice bardzo często chcą mieć kontrolę nad dziećmi i nad ich szalonymi pomysłami ze względu na ryzyko i chęć zapewnienia im ciągłego bezpieczeństwa. Oczywiście w zdrowych granicach jest to jak najbardziej na miejscu. Mamy niestety tendencję, do przesadzania, zawsze wiemy lepiej, ciężko nam oddać inicjatywę dzieciom i pójść za nimi. Chcemy, aby wszystko było przewidywalne oraz każdy zaistniały konflikt skończył się bez guza na głowie. To nie wpływa korzystanie na dzieci. Jak piszą w swojej książce Anita Janeczek-Romanowska i Mikołaj Marcela – „Ryzykowne działania od zawsze wkomponowane są w zabawę dzieci, uczą je mierzenia się ze swoimi ograniczeniami, pokonywania strachu i przez to budowania w sobie odwagi, która sprawi, że w przyszłości znacznie skuteczniej poradzą sobie w stresujących i trudnych sytuacjach”. Co zatem należy robić, aby wspomagać naturalną rolę zabawy? Dawać więcej przestrzeni i swobody Nie rozwiązywać każdego konfliktu między dziećmi, zanim one nie spróbują znaleźć rozwiązania Dawać wolność i inicjatywę podczas wspólnej zabawy Okazywać zrozumienie i aprobatę pomysłom dziecka Nie traktować zabawy jak nagrody 4. Rozwijanie zdolności manualnych i społecznych dokonuje się przez zabawę. Podejmowane na różnych etapach zabawy wpływają na rozwój mózgu dziecka. Z jednej strony usprawniają motorykę np.: dzięki układaniu klocków czy malowaniu farbami. Z drugiej zaś strony rozwijają i poszerzają zasób naszej wyobraźni np.: poprzez zabawę w odgrywanie ról. Kolejnym wielkim plusem zabawy jest nauka społecznych reakcji. Dzieci poprzez zabawę uczą się komunikacji, wyznaczania swoich granic oraz empatii. Każdy rodzaj zabawy czy to samodzielnej, czy wspólnej z rówieśnikami daje wachlarz bogatych doświadczeń. W trakcie zabawy dzieci uczą się podejmowania nowych wyzwań, badają swoją odwagę i możliwości, pokonują własne bariery i stają się samodzielne. Dodatkowo wielu naukowców podkreśla, że kluczową rolę w odkrywaniu i tworzeniu wielkich wynalazków odgrywa właśnie zabawa. Podchodząc do nauki oraz pracy z dystansem i wyobraźnią jesteśmy w stanie zobaczyć więcej rozwiązań i możliwości. Umysł się otwiera i jesteśmy w stanie bez napięcia i presji produktywniej pracować i tworzyć. 5. Terapeutyczna rola zabawy. Zabawa to jedna z najlepszych form nawiązania bliskiej relacji z dzieckiem. Trudne tematy czy problemy, które nie zawsze są mile widziane w poważnych rozmowach, można przełożyć na grunt zabawy. Dialog pomiędzy dwoma pluszowymi zwierzakami może powiedzieć więcej o trudnościach, z jakimi mierzy się Twoje dziecko niż sztywna umoralniająca rozmowa. Myślę też, że każdy z nas nie raz doświadczył tego, że najlepszym sposobem na wyjście z emocjonalnie trudnej sytuacji jest śmiech i zabawa. Czasem wystarczy inna perspektywa i trochę luzu, a problem okazuje się błahostką. Szukaj sposobu, aby zejść do poziomu Twojego dziecka i jego problemów. Nawet jeśli wydaje Ci się to infantylne lub czujesz, że zjada to Twój cenny czas — zrób próbę, eksperyment. Zobacz, jak zareaguje Twoje dziecko i zadecyduj czy ważniejsze jest dla Ciebie, aby miał w dzienniku same piątki czy to aby potrafił dzielić się swoimi emocjami.     Autorka: mgr Justyna Babul  Psycholog dziecięcy, na co dzień realizująca się w pracy z dziećmi nad ich postrzeganiem siebie oraz otaczającego świata pełnego emocji. W pracy z dziećmi skupia się na szukaniu ich mocnych stron oraz rozwiązań. Podczas konsultacji wspiera również rodziców na drodze kryzysów i pytań wychowawczych.Pasjonuje ją rozwój emocjonalny dzieci, dlatego oprócz pracy w gabinecie zajmuje się twórczością internetową na blogu https://cowglowiemam.pl/.Prywatnie interesuje się fotografią i projektowaniem, a także jest miłośniczką podróżowania.
Czytaj dalej
Psychoterapeuta a psycholog - różnice

Psychoterapeuta a psycholog - różnice

Psychoterapeuta czy psycholog - do kogo się udać? Psychoterapeuta to osoba, która po studiach magisterskich (niekoniecznie z psychologii!) ukończyła czteroletni kurs z zakresu psychoterapii.  Psychoterapia jest skutecznym, choć często długotrwałym sposobem na leczenie zaburzeń psychicznych. Pomaga ona także w zniwelowaniu poczucia lęku lub innych dolegliwości związanych z obniżeniem jakości funkcjonowania danej osoby.  Sposoby pracy z klientem różnią się w zależności od nurtu psychoterapii. Niemniej większość opiera się na rozmowie. Psycholog natomiast zajmuje się diagnozowaniem oraz badaniem psychologicznym (testy psychologiczne np. badanie IQ czy testy osobowości). Może pełnić rolę doradczą i edukacyjną - np. w kwestiach wychowawczych. Jego zadaniem jest także udzielanie wsparcia w kryzysach. W przypadku opóźnień rozwojowych psycholog wyrównuje braki w takich obszarach jak rozwój społeczno-emocjonalny, rozwój myślenia - abstrakcyjnego, logicznego itd.  Kiedy do psychoterapeuty?  Psychoterapeuta w czasie cyklu spotkań pomaga pacjentowi uporać się z zaburzeniami czy nieprawidłowościami dotyczące ludzkiej psychiki. Proces zdrowienia osoby jest długotrwały, ale skuteczny. Do terapeuty warto zgłosić się gdy osoba czuje, że potrzebuje - nie musi (choć oczywiście może) mieć postawionej diagnozy. Do gabinetów często zgłaszają się osoby gdy: nadmiernie się zamartwiają, z obniżonym nastrojem, z objawami somatycznymi, z nałogami, zaburzeniami odżywiania, po traumatycznych przeżyciach. Z uwagi na to, że w Polsce nie jest odpowiednio uregulowany zawód psychoterapeuty - konieczne jest sprawdzenie kwalifikacji osoby do której chcemy się udać. Należy sprawdzić czy osoba ta ma certyfikat wydany przez  Polskie Towarzystwo Psychologiczne, lub Polskie Towarzystwo Psychiatryczne  Gdy poszukujemy terapeuty dla dzieci:  zazwyczaj, najlepszą forma psychoterapii będzie systemowa - oparta na pracy z najbliższym otoczeniem dziecka, w przypadku dzieci - poza sprawdzeniem certyfikatu - warto by psychoterapeuta miał ukończone studia psychologiczne.  Kiedy do psychologa?  Do psychologa warto udać się, gdy potrzebujemy wsparcia psychologicznego w formie konsultacji. Jego głównym zadaniem jest  diagnoza, opiniowanie oraz badanie psychologiczne. Nie prowadzi cyklicznych, długomiesięcznych spotkań (wówczas kieruje na psychoterapię) chyba, że prowadzi terapię psychologiczną  opartą na zajęciach usprawniających np. rozwój intelektualny czy emocjonalny. 
Czytaj dalej

Dołącz do newslettera

Strona korzysta z plików cookies w celach statystycznych zgodnie z Polityką Prywatności. Możesz samodzielnie określić warunki przechowywania lub dostępu plików cookies w Twojej przeglądarce. Polityka Prywatności